یا صاحب الزمان

شما آن محبوبی هستـی که وقـتی سدیر صیـرفی و مفضـل بن عمر وابو بصیر و ابـان بن

تغلب برامـام صادق(ع) وارد می شوند مـی بـیـنند آن حضرت روی خاک نـشسـته  ماننـد

زن بـچه مرده با دلی سوخته اشک می ریزد و حزن و انـدوه از وجنـاتش پیـداست رنگ

مبـارکـش تغییـر کرده اشک دو طرف صورتـش را پـرکرده و بر روی دامـنـش ریخته و

می گوید:ای آقای من در فراقت قوت را از من برده،آسایش را از من گرفته و زمیـن را

بر من تنگ کرده و استراحت قلبی را از من سلب نموده است.

ای آقای من، مصیـبـتم به ناراحتی های همیـشگی متـصل گشته همه چیـز را یکی پس از

دیـگری از دست می دهم و جز اشکی که از چـشمـم جاری است و نـاله ای که از تـمام

زوایای دل می کشم و ستمهایی که می بینم چیزی حس نمی کنم.

سدیر می گویـد: از آن همه ناله و گریه که امام صادق (ع) در آن حالت داشت نـزدیـک

بودعقل از سرمان بپـرد.احتمال دادیم که برای آن حضرت ناراحتی کوبنـده ای پیـش آمده

و یااز اوضاع زمان آنچنان ناراحت شده که اینچنین اشک می ریزد.

گفتـیـم ای فرزند بـهتـریـن خلق خدا، خدا چشم تو را نگریانـد از چه حادثـه ای این چنیـن

گریانی و چرا این گونه مانند باران اشک می ریزی؟

ناگـهان امام صادق(ع) آهی کشیـد که وجودش به حرکت در آمد و نـاراحتی اش فزونی

یافت و فرمود:

ای وای بر شما امروز صبح  در کتاب جفر همان  کتابی که علم بلایا و منایا و علم آنچه

بوده و آنچه خواهد بود در آن هست و خدا آنرا مختص محمد و آل محمد صلی الله علیه

و آله قرار داده نگاه می کردم.

در قسمت تاریخ تولد حضرت قائممان تامل می نمودم و کندی گذشت زمان غیبت و طول

عمر او را ملاحضه می کردم.

وبـلاهـایـی کـه بر مومنیـن در آن زمان وارد مـی شود و تردیـدی که از طول غیبـت آن

حضرت در دل آنـها وارد می گردد و شانه از زیر بار اسلام و ولایت ما خالی می کنند

می دیدم دلم سوخت و حزن بر من مستولی شد.(تا پایان حدیث که طولانی است)